به گزارش سرویس فرهنگ و هنر افق تهران؛ هنر مینیاتور، گنجینه‌ای بی‌همتا در تاریخ هنر ایران است. یکی از بزرگ‌ترین چهره‌های این هنر، استاد بهزاد می‌باشد. خانه استاد حسین بهزاد در تهران طبق وصیت وی، موزه هنرهای سنتی شد. خانه‌ای که جای جای آن با هنر آمیخته شده است. موزه حسین بهزاد علاوه بر نمایش آثار برجسته‌اش، فرصتی استثنایی برای درک زندگی، سبک و روح هنری این استاد معروف می‌باشد.
تاریخچه خانه استاد حسین بهزاد
خانه استاد مربوط به دوران پهلوی اول است که در سال 1330 توسط وی خریداری شد. استاد هفده سال پایانی عمر خود را در این خانه گذراند. این ساختمان نمایی آجری دارد و کتیبه‌ای کاشی کاری شده و بسیار زیبا در سر در آن قرار گرفته است. روی کتیبه “خانه استاد حسین بهزاد” نوشته شده است.
خانه موزه استاد حسین بهزاد ساختمانی سه طبقه با حیاطی کوچک و دنج می‌باشد. اتاق‌های این خانه با دکوراسیونی زیبا و اصیل ایرانی تزئین شده‌اند. این خانه پر است از صنایع دستی ارزشمندی که تماشای آن‌ها روح آدم را جلا می‌دهد.
گعده‌های ایده پردازان هنرمندان، کتابخانه، کلاس‌های آموزشی، گالری، باشگاه خلاقان، فضای کار و بوفه خانه خلاق ب از بخش‌های مختلف این خانه هستند.
نام خیابانی که این خانه در آن قرار داشت به نام حسین بهزاد نام گذاری شده بود، ولی پس از انقلاب به نام خیابان شهید نوفلاح تغییر یافت.
زندگی نامه استاد حسین بهزاد
حسین بهزاد ، نقاش و نگارگر ایرانی که در سال 1273 در تهران متولد شد. پدرش میرزا فضل الله اصفهانی، نقاش و قلمدان ساز بود و در نقاشی آبرنگ شهرت زیادی داشت. میرزا فضل الله تأثیر زیادی بر علاقه و رشد هنری پسرش داشت. حسین بهزاد تحصیلات خود را در مدرسه شرف ظفر آغاز نمود ولی پس از مدتی به دلیل علاقه شدیدش به نقاشی، تحصیل را رها کرد. پدرش او را برای آموزش نگارگری به مجمع الصنایع فرستاد.
پس از فوت پدر و استادش، در حجره قلمدان سازی کار می‌کرد و کارش رو به پیشرفت بود که دچار بیماری سختی شد. جهت درمان به منزل فتوح السلطنه که از دوستان پدربزرگش بود رفت. فتوح السلطنه با دیدن هنر استاد، یک کتاب خطی خمسه نظامی را به او سپرد و بهزاد با نگاره‌هایی زیبا آن را تصویر سازی نمود. سال‌ها بعد فتوح السلطنه به لندن و پاریس رفت و کتاب را با مبلغ 8000 لیره به فروش رساند.
استاد بهزاد از 21 سالگی کارگاه نگارگری مستقلی دایر نمود و کار او به سرعت مورد استقبال قرار گرفت. سفارش دهندگان، بیشتر کارهای استاد را به عنوان عتیقه با قیمت بالا در خارج از کشور می‌فروختند. وی در 24 سالگی با دختر صاحبخانه خود به نام خانم سکینه مهرورزی ازدواج کرد. آن‌ها 49 سال با هم زندگی کردند و صاحب پسری به نام پرویز شدند.
در سال 1314 یک باستان شناس فرانسوی به نام موسیو رابینو، بهزاد را با خود به فرانسه برد. استاد 13 ماه در فرانسه زندگی کرد و در این دوران به موزه‌های فرانسه رفت و آثار قدیمی نگارگری ایرانی و شرقی را مطالعه نمود. او از این دوران به عنوان دوران پختگی و شکفته شدن خود یاد می‌کند. بهزاد این دوران را اینگونه توصیف نمود «من در این مسافرت شکفته شدم و خودم را شناختم و پنجه‌های من از آن پس شور و احساس نوظهور تازه‌ای یافت».
«مطالعه من در سبک‌های مختلف نقاشی ایرانی و خارجی بدین منظور بود تا سبکی به وجود بیاورم که ضمن داشتن خصایص ایرانی با هنر روز دنیا نیز منطبق باشد».
شاهکارهای فردوسی، ایوان مدائن، شب قدر حافظ، نفت، فتح بابل در این دوره خلق شدند. حسین بهزاد 17 نمایشگاه در داخل و خارج از ایران برگزار نمود و چندین جایزه و مدال گرفت. استاد بهزاد سرانجام در 21 مهر سال 1347 در سن 74 سالگی در تهران درگذشت.
او وصیت کرده بود که خانه‌اش محلی برای آموزش مینیاتور و موزه شود. در سال 1373، پرویز بهزاد با شرط عملی شدن وصیت پدرش، خانه را به میراث فرهنگی واگذار نمود. پس از سال‌ها استفاده اداری از این خانه، طبق وصیت استاد، خانه او به مرکز فرهنگی و آموزش هنر تبدیل شد و به نام ” خانه خلاقیت و نوآوری ب ” نامگذاری گردید.
اثار استاد بهزاد در موزه استاد حسین بهزاد
موزه استاد حسین بهزاد در ابتدا در کاخ کرباسی مجموعه سعدآباد بود. سازمان میراث فرهنگی ایران در سال 1371 موزه استاد حسین بهزاد را در خانه ایشان تاسیس نمود و طی قراردادی با پسر استاد، 289 عدد از اثار استاد بهزاد را به آنجا منتقل کرد. اثار استاد بهزاد در طول عمرش نزدیک به 400 اثر می‌باشند.
موزه استاد حسین بهزاد 5 سالن دارد. نقاشی های استاد بهزاد و دیگر آثار او در این سالن‌ها برای نمایش گذاشته شده‌اند. در ادامه این آثار را معرفی و بررسی می‌نماییم:
سالن شماره 1: اثار استاد بهزاد که در سبک مکاتب دوره صفویه و اواخر دوره تیموری کار شده در این سالن نگهداری می‌شوند. آثاری مانند شیرین و فرهاد کوه‌کن، چوگان بازی، مجلس درس حکیم عمر خیام و زن بیاض به دست در این سالن قرار دارند.
سالن شماره 2: اثار استاد بهزاد که با الهام از اشعار شاعران ایرانی مانند خیام، حافظ و مولانا خلق شد، در این سالن به نمایش درآمده‌اند.
سالن شماره 3: نقاشی های استاد بهزاد برگرفته از فرهنگ عامه مردم، مانند کرک بازان، عقد کنان، چوپان نی نواز، رمال، سقا و… در این سالن قرار دارند.
سالن شماره 4: نقاشی های استاد بهزاد در خصوص ترسیم چهره بزرگان در قالب نگارگری در این سالن به نمایش درآمده‌اند. تصاویری از چهره‌های حافظ، مولانا، خیام، زکریای رازی، سعدی و… .
سالن شماره 5: در سالن شماره 5 طراحی‌هایی از چهره‌های گوناگون با حالت‌های مختلف و همچنین طرح‌هایی از چند حیوان به نمایش گذاشته شده است.
انتهای پیام/
